மனிதன் யார்? என்ற வினா வண்ணமாய் மலர்ந்து மணக்கின்ற இச்சிறு புத்தகம். “பெயரில்லாத மனிதன்” என்னும் நம் தயவு மலரின் ஓர் இதழ் ஆகும். இது அம்மலர் உலகறிய வெளிவரு முன், அதன் இந்தச் சிற்றிதழ் ஒன்று, தன் வண்ணமும் இயல்பும் செயலும் பயனும் அன்பறிவுடைய மக்களுக்கு உணர்த்தி விழைவு கொள்ளச் செய்ய வருகின்றதாம்.

இதில் இதுகாறும் உலகறியாக் கடவுள் அருளின் உண்மை விளக்கம் வெளியாகின்றது. இந்த அருளால் மனிதன் தன் இயல் உண்மை அறிவின்ப நிலையை உண்மையாக அறிந்து அடைந்து இறைமயமாகி என்றும் நிலவலாகும் என்பதைத் தெளிவாக்கப்படுகின்றது. மனிதனுக்கு மரணம் இயற்கை நியதி அல்ல என்பதும், மரணமுறுவது தவறிப்போவதுவே என்பதும், மரணமில்லாது வாழ்வது தான் திருவருளால் ஆணை செய்யப்பட்டுள்ள தென்பதும் இதில் கண்டு கொள்ளலாம். ஆகவே, அத்திருவருளைக் கொண்டு எல்லோரும் மெய்யின்பில் வாழ முனைவோம். ஆண்டவருள் அருள் பாலிப்பது சத்தியம்.

சுவாமி சரவணானந்தா,

15-8-1989.

மனிதன்?

திரு அருட்பிரகாச வள்ளலார் வள்ளல் ஆர்? என்பதன் உண்மை விளக்கம்:

எல்லாம் வல்ல அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவர் தானே, யாவுமாய், எவருமாய் தோற்றியுள்ளார். அவர் அகத்தே ஒருவராய், நித்தியராய் இருந்து கொண்டு, புறத்தே அநித்திய வடிவோடு, பலவாகிய நாமரூபத்தோடு தோன்றித்தோன்றி மறைந்து கொண்டே உள்ளார்.

ஆனால், சிதம்பரம் இராமலிங்கர் எனத்தோன்றிய அருள் ஆண்டவர், தனிப்பெருங் கருணையோடு, அவரது சத்திய ஞான உள்ளச்சபையில் அருட்பெருஞ்ஜோதி தனிப்பெருங்கருணையாய் எழுந்தருளி, உயிரிலே, உணர்விலே, உடலிலே நிறைந்து விளங்கலாகிவிட்டார்! அருட்பெருஞ்ஜோதிக் கடவுளே அருட்பிரகாச வள்ளல் வடிவில் என்றும் நிலவ வந்து விட்டார் இதுவே,

அதாவது. பிறவித் தளையின் நீங்கிப், பிறவா இறவாதென்றும் விளங்கும், அதி அற்புதானந்த வடிவமாகும்.

இது, அக நின்று அனக நிறை ஜோதி அனுபவத்தில் திகழும் ஒன்றாகும். வேறு எந்த ஓவிய, சித்திர, கரண இந்திரியக் காட்சிக்குள் அடங்காதது.

அருட்பிரகாச அனக வடிவம்:

தயவு

மனிதன் யார்?

இந்த உலகத்தில், இந்த மனிதன் யார் என்ற கேள்வியும், இதற்கான பதிலும் மிகச் சாதாரணமாயும், எளிதானதாயும் தோற்றுவது இயல்பே, ஆனால், இக்கேள்வியும் பதிலும் உயரறிவுடைய மக்களிடை பன்னெடுங் காலமாகக் கேட்கப்பட்டும், விசாரிக்கப்பட்டும் வருகின்றது. விடைதான் சரியானதாகக் கிடைக்கப் பெறுகின்றதைக் காணோம். இந்த மனிதனைப்பற்றிய உண்மை வெளிப்படையாக அறிய முடியாத, ஒன்றாய் இருந்து வருகிறது. ஆகையினால் இந்தச் சிறுவினா மிகச்சிக்கலான ஒன்றாய் அவிழ்க்க முடியாத புதிராய் இருக்கின்றதாய்க் கருதுகின்றது அறிஞர் உலகம் பாமர மக்கள் தான் மனிதனை புறத் தோற்றத்தால் மதிப்பிடுகின்றனர். இவர்கள் பொதுவாக மக்கள் இனத்தையும் உலகில் தோன்றியுள்ள மற்ற உயிரினங்களில் ஒன்றுபோல், ஆனால் சிறப்புடைய ஒன்றாகக் கருதுகின்றனர். அறிவாராய்ச்சி மிக்கோர்களே மனிதனைப்பற்றி ஆழ்ந்து நோக்கி சில பல உண்மைகளைக்கண்டு வெளியாக்கி உள்ளனர். மனிதனைப்பற்றி விஞ்ஞான அறிவியலார் தெரிந்து கொண்டுள்ள சில கருத்துக்களைப் பார்ப்போம்.

இந்த மக்களினம், பிறவுயிரினங்களினின்று சிறந்து விளங்கும் ஒன்றாகக் கொள்ளப்படக் காரணமாய் இருப்பது, இவ்வினத்திற்கு சிறப்பாய் வழங்கப்பட்டுள்ள மன அறிவே என்பர். இது உண்மைதான். மற்ற உயிர் வர்ககங்களில் எல்லாம் ஐந்து புலனறிவுக்கு மேல் விளங்குவதில்லை; எனினும் கூட, சில உயிரினத்திற்குரிய புலனறிவுக்கு விசேடமாய் விளங்குகின்றதாம். உதாரணமாக, கருடன், கழுகு முதலியவற்றிற்கு கட்புலன் விசேடமாய் விளங்குகின்றது, நாம் முதலியவற்றிற்கு மோப்பம் அறியும் நாசிப்புலன் விசேடம்; ஈ, எறும்பு முதலியவற்றிற்குச் சுவையறி புலனுணர்வு மிகுதியாம்; மான், முயல் முதலியவை நுண்ணொலியைப் புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றலுடையனவாம், வெளவால், நத்தை, தேள் முதலியனவும் தொட்டாற் சிணுங்கி போன்ற சில தாவர உயிரும் பரிச உணர்வுத்திறன் அதிகம் கொண்டுள்ளனவாம். மனிதனோ ஐம்புலன் உணர்வும் ஏற்றுள்ளவனே எனினும் இவனைவிட இவற்றின் குறிப்பிட்ட விசேடப் புலனறிவு குறிப்பிட்ட அந்தந்த உயிரினத்திற்கு உண்டாம்.

மனிதனுக்கு விசேட அறிவாய் விளங்குவது மனம் என்னும் பகுத்தறி திறனாம். இந்த மனவுணர்வு மனிதனைச் சிறப்படையச் செய்ய வல்லது. இதுபிற எவ்வுயிரிடத்தும் விளங்கவில்லை எனினும், அங்கு ஒவ்வொன்றின் உயிர் உணர்வும் அதனதன் தன்மையாம் சுபாவ அறிவு (Instinct) ஆக விளங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றதாம். இந்தச் சுபாவ உணர்வு ஒவ்வொன்றுக்கும் பிறவியிலேயே அமைந்து பரம்பரையாக வந்து கொண்டுள்ளதாம். இப்பரம்பரை உணர்வே அவ்வுயிர்க்குரிய இன மரபாகக் கூறப்படும்.

பொதுவாக உயிரினங்களில் இனமரபும் சூழ்நிலையும் வாழ்வை அமைத்துக் கொடுக்கின்றன. புலனறிவுக்கு எல்லை அமைந்துள்ளது. ஆனால் மனிதனுடைய மனோ அறிவுக்கு மட்டும் எல்லை கடந்து செல்லவல்ல திறன் அளிக்கப்பட்டுள்ளதாம். மனிதனின் சுபாவமாகிய இந்த மனோவுணர்வு சதா வளர்ந்தோங்கி மேனிலையை அடைந்து கொண்டேயுள்ளதாம். இதனால் இவனுடைய இனமரபும் சூழ்நிலையும் இவனை உயர்த்திக் கொண்டே சென்று அறிவரிய இறைச்சந்நிதியை அடைவித்து விடுகின்றனவாம். இதனால் மனிதன் அகத்தும் புறத்தும், மாற்றமும் ஏற்ற தோற்றமும் அடைந்து வருகின்றான். உலக வாழ்க்கை முறையிலும் இவனது மாற்ற தோற்ற வளர்ச்சிக்கு ஒவ்வொரு துறையிலும் நன்கு விளங்குகின்றனவாம். இம்மாற்ற தோற்ற வாழ்க்கை முறை பிறவுயிரினங்களில் கிடையாது. அவைகள் முக்கியமாக அகநிலையாகிய மரபு மாற்றமில்லாது ஒருவாறு சூழ்நிலைக்கொப்ப சிறிது புறமாற்றம் அடைந்து வருகின்றனவாம். முன்னிருந்து வந்துள்ள சில உயிரினங்கள் இப்பொழுது உருவம் குறுகி, வண்ணம் குன்றியுள்ளன, சில அழிந்தே போயின; சில புடியனவாய்த் தோன்றியுள்ளன. மக்களினமும் கூட இந்தப்புறச் சூழலால் மாற்றதோற்றங்கொண்டுள்ளது என்பதும் உண்மையே இம்மக்களினமும் முன்னர் வடிவிலும், ஆயுட்கால எல்லையிலும் பெருக்கமுற்றிருந்தனர் என்று ஆராய்ந்து அறியப்படுகின்றது. எல்லாவற்றையும் விட மனிதப்படைப்பின், முன் தோற்றத்தில் ஏற்பட்டிருந்த ஆறாம் புலப் பொறியின் மறைவும் மாற்றமும் தான் ஆழ்ந்து ஆய்ந்து அறியத்தக்க ஒரு செய்தியாக இருக்கின்றதாம்.