இறைக்காட்சியை வெறும் சமயச் சடங்குகளால் பெறமுடியாது என்று உறுதியாகக் கூறுகின்றார் வள்ளலார். அவை கலை உரைத்த கற்பனைகள்- அவற்றிற்குப் பயன் இருக்கலாம், ஆனால் அவை முடிந்த பயனைத் தாரா. அவற்றைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். அவற்றுள்ளேயே உழலுதல் கண்மூடி வழக்கம்.

இந்த அகமுகக் காட்சி, இறையருளால் தான் வாய்க்கும். அந்த அருளை அதன் இனமாகிய நமது கருணையால் தான் பெற முடியும். கருணையால் சமுதாயச் சேவை செய்தால் இறையருள் கிடைக்கும். அது கிடைத்தால் இறை அன்பு பிறக்கும். அன்பால் அகமுகக் காட்சி, சிறிது முயற்சியிலேயே வாய்க்கும். அக்காட்சியால் ‘ அருள் வல்லமை’ பெறலாம். அவ்வல்லமையால் பின்னும் பெருகிய அளவில் சீவகாருணிய சேவைச் செயல் செய்தல் வேண்டும். இதற்கு எல்லையே இல்லை. செயல், செயல், செயல் இதுவே என்றும் மனிதனின் நெறியாக இருக்க வேண்டும். அச்செயலால் மேலும் இறையருள் வாய்க்கும். இறைக்காட்சியும் இறைக்கலப்பும் வாய்க்கும். அதனால் மேலும் செயல் செய்தல் வேண்டும். இதனை வள்ளலார் கரும சித்தி முதலிய சித்திகள் என்று கூறுகின்றார். இறைவனோடு ஒன்றிக் கலந்து நிற்கும் முத்தியின் பின்னும் சித்திவாய்க்கும் அதாவது செயல் வல்லமை வாய்க்கும் என்கின்றார். அவ்வல்லமையால் உலகம் எங்கும் சென்று, யாவர்க்கும் தேவைப்பட்ட உதவிகளைச் செய்து, இறைவனையும் கலந்து, நுகர்ந்து, இந் நுகர்வும் செயலுமாக வாழ்வதே சன்மார்க்கம் என்கின்றார் வள்ளலார். இறைவனுக்கும் எல்லை இல்லை. அவன் தரும் இன்பத்திற்கும் எல்லை இல்லை. அவனது கலப்பால் கிடைக்கும் வல்லமையால் செய்யும் செயலுக்கும் முடிவில்லை. இதுவே இறவாப் பெரு வாழ்வு என்பது சன்மார்க்கக் கோட்பாடு.