அஃதாவது, இரண்டு துருவங்களுக்கு இடைவெளியான இலாடத் தானத்தைக் கண் புருவப் பூட்டு என்று சொல்லுகின்றனர். இதனை இலாடத்தானம் என்றும் கூறுவர். இலாடத்தானம் சாக்கிரத்தானம் என்றும் சொல்லப்படும். யோகிகள் இதன் நடுவிருந்து நோக்கி ஆங்கு ஒழுகும் அமுது தானத்தை உண்டு மகிழ்வார்கள்.

உரை: யோகியர்கள் தாம் உய்யும் பொருட்டுச் சிவபெருமானை நினைந்து செய்யும் யோக விளையாட்டு என்பர் என வேதங்கள் உரைப்பதும் இதுவே என்று இயம்புகின்றனர். (1)

உரை: ஞான சபையும் பொற்சபையும் நான் ஆடுகின்ற சொந்த சபையாகி விட்டது; தேவர்களும் மூவர்களும் என்னுடைய பேச்சையே பேசுகின்றார்கள்; இல்வாழ்வில் இருந்து செய்யும் விரதத்தில் எனக்கு இனி இகழ்வு இல்லை; என்னுடைய பிறவித் துன்பமெல்லாம் இன்றோடு ஒழிந்தது.(2)

உரை: சிவபெருமானுடைய அருட்சோதியால் உண்டாகும் அரசாட்சி எனக்கே உரியதாயிற்று; வேதங்களும் ஆகமங்களும் என்னையே புகழ்ந்து பேசுகின்றன; அறிஞர்கள் வாழும் உலக வாழ்வில் எனக்கு இனித் தாழ்வில்லை; என் பிறவித் துன்பமெல்லாம் இன்றோடு ஒழிந்தது. (3)

உரை: ஈசன் திருவருளால் எனக்கொரு ஓடம் வாய்த்தது; அதன் கண் ஏறிக் கரையேறினேன்; அங்கே ஒரு மாடம் ஒருந்தது; விளக்கம் மிகுந்த அம்மாடத்தின் நடுவே தெய்வ மணி ஒளி ஒன்று கண்டேன்; கண்டவுடனே எனக்குச்சந்தோஷம் உண்டாயிற்று (4)

உரை: மேரு மலையில் உச்சியின்கண் ஓங்கித் தோன்றுகின்றது உயரம்; அதன் மேல் உலகில் சிறப்பு மிகுந்த அரசாட்சி ஓங்குகிறது; அதில் பல காட்சிகள் காணப்படுகின்றன; அவைகள் சொல்ல முடியாதவை; அதற்குச் சிவனருளே சாட்சியாகும். (5)

உரை: துரியத்தானமாகிய மலையில்மேல் ஒரு வளநாடு உளது அதன்கண் சிவயோகியர் செய்யும் நடன வீடு ஒன்றுளது; அதனைக் கண்டவர்கள் காண்பார்களானால் செத்தவர்கள் எழுவார்கள் என்று கைத்தாளம் போடுவாயாக. (6)

உரை: வாயால் சொல்லுதற்கரிய சோதி மலைமேல் தூயதாகிய துரியத்தானத்தில் அன்பு தரும் வேதங்களை ஓதுகின்ற எல்லாம் வல்ல சித்தர் நம்மை அடையும் போது இறந்தவர்கள் எழுவார்கள் என்று சங்கு கொண்டு ஊதுவாயாக. (7)

உரை: ஞான சபையும் பொற்சபையும் அறியத் தகுந்தவை என்பது விளங்கிற்று; சித்தர்களும் முத்தர்களும் யாவரும் என் பேச்சே பேசுகின்றார்கள்; இவ்வுலக வாழ்வில் எடுத்துரைக்கின்ற வாழ்க்கையில் எனக்கு இனிப் பேச்சு இல்லை; என்னைப் பற்றிய பிறவித் துன்பமெல்லாம் இன்றோடு ஒழிந்தது. (8)

உரை: வல்லாங்கு சொன்னவர்களுக்குத் தாழ்வு வந்து வீழ்ந்தது; அவரை ஒத்த மற்றவர்களுக்கும் தாழ்வு வந்தது; நமது வலது தோள் ஆடும் நற்குறியாக அருள் வாழ்வு வந்து விட்டது; மற்றும் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும் நண்பர்களுக்கும் நல்வாழ்வு வந்து விட்டது. (9)

உரை: பொன்னம்பலத்தில் ஆடுகின்ற நம்முடைய பெருமானுடைய அருளாட்டம் அன்போடு துதித்தவர்க்கப் புகழ் உண்டாகிற்று. சொல்லாட்டம் – புகழ். அந்தத் திருவருள் ஆட்டத்தை அன்பொடு துதித்தவர்க்கு நல்ல புகழ் விளைந்தது; வம்பு பேசின கொடியவர்களுக்கு மல்லாட்டம் உண்டாயிற்று; வந்தபின் தலையசை வின்றிப் பல்வேறு ஆட்டங்கள் உண்டாயின. (10)

உரை: நாத்திகம் பேசுகின்றவர்களுக்கு நாக்கில் முடை நாற்றமும் நாக்கு ருசியில் புண்ணின் நாற்றமும் சிறப்புடைய அம்பல வாணருடைய புகழ் பாடியவர்க்கு நல்ல செல்வாக்கும் நல்வாக்கும் தேவர்களின் திருவாக்கும் உண்டாயின. (11)